પ્રશાંત દયાળ (મેરાન્યૂઝ.અમદાવાદ): મને યાદ છે ત્યારે મારી અને તેની પહેલી મુલાકાત 2003માં થઈ હતી, દિવ્ય ભાસ્કરની શરૂઆત હતી. ગાંધીનગર સરખેજ હાઈવે ઉપર આવેલી દિવ્ય ભાસ્કરની ઓફિસના બીજા મજલે એડીટોરીયલ ડીપાર્ટમેન્ટની બહાર નિકળો એટલે એક વિશાળ ટેરેસ છે. હું ત્યાં ઉભો હતો, તે મારી સામે આવ્યો, બેઠા ઘાટનું શરીર, થોડુંક વજન વધારે, ચહેરા ઉપર કાયમી એક સ્મીત રહેતુ તે દિવસે પણ હતું. હું તેને ઓળખતો ન્હોતો, તેણે મારી પાસે આવી કહ્યું દાદા હું મિતેશ પટેલ, ડીટીપી ઓપરેટર છું, અમે ઔપચારીક વાત કરી, અમારી વચ્ચેે કોમન કહી શકાય તેવું કઈ જ ન્હોતું, છતાં મિત્ર બની ગયા, કેટલીક મિત્રતાને કોઈ કારણ હોતા નથી તેવું જ કઈક હતું.

હું ભાસ્કરમાં રહ્યો ત્યાં સુધી તો અમે રોજ મળતા, પણ પછી અમદાવાદ ટાઈમ્સ ઓફ ઈન્ડિયામાં જોડાયો ત્યાર બાદ તે આશ્રમરોડ ઉપર ચાની કીટલી ઉપર પણ આવતો હતો, મિત્રો બનાવી લેવાની તેની ખાસીયત હતી તેના કારણે અમદાવાદના મોટા ભાગના તેના મિત્રો હતા. તે સામે મળે ત્યારે તેના ચહેરા ઉપર રહેલું કાયમી સ્મીત તમારી પણ તકલીફ ભુલાવી દેતું હતું, પણ આ હસતો ચહેરો પોતાની અનેક તકલીફ છુપાવતો હતો તેની તેના નજીકના પણ બહું ઓછા મિત્રોને ખબર હતી. અમદાવાદમાં આવેલી સિવિલ હોસ્પિટલની બરાબર સામેની ચાલીના નાનકડા ઘરમાં રહેતો હતો.

બે સંતાનોનો પિતા મિતેશને સતત એવું હતું કે પોતાને પડેલી અગવડ સંતાનોને પડે નહીં, માટે તે દિવ્ય ભાસ્કરની નોકરી ઉપરાંત ચાર એડ એજન્સીમાં પાર્ટ ટાઈમ નોકરી કરતો હતો, ટાઈમ્સ ઓફ ઈન્ડિયાના પત્રકાર સૌમીત્ર ત્રિવેદ્દી એક ઘટનાને યાદ કરતા કહેે છે કે એક દિવસ તે મિતેશની મોટર સાયકલ ઉપર કયાંંક જઈ રહ્યા હતા. મિતેશ મોટરસાયકલ ચલાવી રહ્યો હતો અચાનક તેને ઝોંકુ આવી ગયું અને સહજ માટે અકસ્માત થતાં રહી ગયો, સૌમીત્રએ તેને ઠપકો આપ્યો તો તેણે દિલગીરી વ્યકત કરતા કહ્યું ડી કે (સૌમીત્રને મિત્રો ડી કે કહે છે) પાર્ટ ટાઈમ નોકરીને કારણે ત્રણ રાતથી ઉંઘવા મળ્યું નથી, આમ તે મહનતકશ ઈન્સાન હતો.

મીતેશની પત્ની પણ તેની લડાઈમાં સામેલ હતી, તે મિતેશને મદદરુપ થવા માટે શાક વેંચવાનું કામ કરતી હતી, દસ દિવસ પહેલા મિતેશન ઉધરસ આવવા લાગી તા 15મી મેના રોજ તેનેે સિવિલમાં લાવવામાં આવ્યો જયા તે કોરોના પોઝિટિવ હોવાની ખબર પડી, બુધવારની રાતે તેની તબીયત બગડી, તેને વેન્ટીલેટર ઉપર લવામાં આવ્યો પણ વિજ્ઞાન હારી ગયું અને મિતેશ અમને અલવીદા કહ્યા વગર ચાલ્યો ગયો...